პოეზია · ლირიკა
ადეპტის სონეტი
მინდა ვისმინო გულისყურით სამყაროს სუნთქვა,ჯერ არ შეცნობილ, ჯერ არ სმენილ, ჯერაც უხილავაზრებად მინდა გამიელვოს ჭექა-ქუხილმადა შემართული მახვილ-სიტვა ვლესო და სულ ვთქვა.სიტყვა პირველად გასაოცრად და საკვირველადქმნიდა მნათობებს ცის ციგად და მე აწ მისიცა ვით საწმისი უწმინდესი გავისაწყისედა მზე სხივოსან-მოგვირგვინე თეთრი გვირილა.აზრებმა ფორმა, ფორმამ სივრცე, სივრცემ დროებასაყოველთაო შენი სუნთქვის რიტმით აღავსო,ვით სიმრავლეში ერთეულის განმარტოებასყოველი არსი შენს სიცოცხლეს გამოსახავსო.მეც პოეზია მინდა ვზიდო მზისკენ ლოცვებითზე შევწვდე სიტყვას, სადაც ქრისტეს კრთის საოცრება.