პოეზია · ლირიკა
ნუთუ
შენს მზიან დღეებსდაათოვა ეჭვის ფიფქებმა,სიტყვები შენი –დედოფლებად ვეღარ ირთვება.შენი მწუხარე გახელებადა გაოგნება,ვერ აიტანა ვერც გულმადა ვეღარც გონებამ.გადიან წლები, იფერფლებანატვრა და ფიქრი,აზრი-კი მირბის, აზრი მირბის...იქით და იიქით...რაღაც უცნაურ მოლოდინითდამძიმდა სული,ის-კი, დიდების კვარცხლბეკიდანუკვე ჩასულა...გაუყვა ქუჩას, მჭვარტლიანდა დახუთულ ქუჩას,ეძახდი, მაგრამ არც მოგხედადა შეგეურჩა..._ საით ძვირფასო!ჩემი ყოფის ანო და ჰოევ!მითხარი, სწორფერს_ ჩემებრს სტოვებდა სულ სხვას ჰპოვებ?!შემოგარენი შემობურაშავმა შიშებმა,მინდა გავიქცე,მაგრამ არსად აღარ მიშვებენ...ნუთუ მთავრდება?! ყოველივე,ნუთუ, მთვარდება?!_ ღმერთო მიშველე!