პოეზია · ლირიკა
ჩემს ქუთაისს
თეთრ ქვებს ალოკავს ურჩი ფაზისი,ტანს ვერ იოკებს, სცდება ნაპირებს."პიკასოს ბიჭიც" ცურვას აპირებს,(ყოვლის მომსწრეა ეს ოაზისი).
და რომ შეჰყრია ზეცას ფთილებად,ბაგრატის ტაძრის ნაფიქრალია.ქუთაისი კი, ძველი აია,სამოსზე იკრავს ფიფქებს ღილებად.
აქ კვლავ ანცობენ ქარაშოტებიაკაკის, გალას, ორდენის ძმათა.ყური მიუგდე, მუზების ხმათასიმფონიაში როკვენ ოდები.
ქუდმოხდით მდგარი ტაძრის ჩეროდანწარსულს დავშორდი, ო, რამხელათი.აქ მოწამეთა, იქ კი გელათიშემოგვრჩა ძველი საქართველოდან.
მაქვს დიდი გული, მედიდგულება:ვითარცა თეთრი ედელვაისი,თოვლით ფენილი ეს ქუთაისივარდობის თვეზე მეჩურჩულება...