პოეზია · ლირიკა
დადგება ჟამი
დადგება ჟამიდა ღრმა წყვდიადიმეც სასიკვდილოსმომდებს მარწუხებს,მე ის მაწუხებს,რომ ვეღარ ვნახავ:ჩემი ცის ლაჟვარდს,ჩემი ველების ყვავილთა ბიბინს,მზის სილამაზეს,და გაზაფხულის ჩანჩქერთა სირბილს,სალამს ვერ მივცემქართველს სალამზე.
რაა სიკვდილი!მე ის მაწუხებს,რომ შეწუხდებაშენი პატარა უმანკო გული,და მე გავხდები იმის მიზეზი,რომ შენ, რომელიც ასე მიყვარდი,ჩემით გეწვევა, გულს ამოგიწვავს,პირველი დარდი.