პოეზია · ლირიკა
შემოქმედი
ზოგჯერ ქვესკნელთა კოსმოსიდან,ზოგჯერ ზეციდანათოვდა გულის სიმაღლეებსსულ სხვა ნათელი.მთელი ცხოვრება უხილავიცეცხლი მეკიდა,მთელი ცხოვრება ვმარხულობდი,როგორც ხანძთელი.ისმოდა ღმერთი დუმილიდან,სიტყვის ოქროდან.ვერ დამირღვიეს საძირკველიეჭვის გველებმა.ტკივილის მწვანე ბაღებიდანგანძი მომქონდადა ამ განძს ერქვამიწისა და სივრცის მშვენება.