პოეზია · ლირიკა
ჭმუნვა ორბელიანისა
დარდი დასტყობია ყაბახის ფალავანს,სიონში შევიდა და... შეკრთა სანთელი...გრიგოლ! სიყვარული რა დარდუბალაა,როგორ წაგახდინა ამხელა ქართველი?!სიონში რა გინდა, წილი ნაყარია!ღვინო სვი, თუ სუსხი გაგიჯდა იანვრის;ვაგლახ! სიყვარული სულ სხვა ლახვარია, _ვაჰთუ, გააწბილოს თვით ორბელიანიც!..ნუ შეემსჭვალები ქალსა ბანოვანსა,გულის დამტყვევნელსა ნუ ეტყვი გულის ჭირს;გრიგოლ!ჩოქვით ისმენ დასთა გალობასა,გრიგოლ! არ გქონია ბედი სიძულვილშიც!..როგორ დაგიჯერონ,თვალებს რომ გინამავს ცრემლი და...ჩუმჩუმად ილევი ვაჟკაცი,როცა დაღესტანში დაღესტნელ იმამებსდაღესტანს ავიწყებს შენი ხმლის კაშკაში!..შენ ერთმან, მრავალგზის სიკვდილს ჩაუარე,თუმცაღა სიყვარულს ერთი გზა ჰქონია!აწი _ რას მოელი ამაზე უარესს?!აწი _ ბედისწერას დაუხვდი ღონივრად!დაჯექ და მიენდე გულის ხმას რიხიანს,ლექსებში ნურასდროს იქნები გულგრილი.რადგან სიყვარული ისეთი ბრიყვია, _ფეხზე დაიკიდა ღენერლის მუნდირიც!...........დარდი დასტყობია ყაბახის ფალავანს,სიონში შევიდა და... შეკრთა სანთელი...გრიგოლ!სიყვარული რა დარდუბალაა,როგორ წაგახდინა ამხელა ქართველი?!