პოეზია · ლირიკა
რუსთაველის სურათთან
ვინ შეიძლება რომ იყოს კიდევასეთი სახის ასეთი კაცი...განვლილი თრთოლვა ატყვია თითებს,თვალებს ატყვია სიმშვიდე მკაცრი.მაღალი შუბლი... მაღალი მეტად...და ნათლის სხივი ზემოდან ქვევით.შორს, ცხრა მთას იქით ნაპოვნი ბედადყველაზე კარგი სურათი ჩვენი.დალოცვილია იმ მხატვრის ხელი...თუმც წარმოდგენას ამაოდ ვცდილვარ;რვა საუკუნე, რვაასი წელივნატრობდი მე ამ თითების ხილვას.ვინ შეიძლება რომ იყოს კიდევ...იპოვა სახლი, იპოვა ბინა.განვლილი თრთოლვა ატყვია თითებსდა მაღალ ფიქრებს თვალებში სძინავთ.ისმინა ბოლოს ძახილი მიწის,მიწის, რომელსაც ესოდენ შვენისმისი ფიქრი და ქმნილება მისი, –ყველაზე დიდი ღირსება ჩვენი.რვაასი წელი, რვაასი წელი...შევხედე, ვიცან და გამაოცა...აიღებს კალამს ნატიფი ხელითდა დაწერს ახალ `ვეფხისტყაოსანს.~ვინ შეიძლება რომ იყოს კიდევთუმც წარმოდგენას ამაოდ ვცდილვარ,რვა საუკუნე ვნატრობდი თითებსდა ამ მაღალი თვალების ხილვას.