პოეზია · ლირიკა
მღვიმევის მონასტერი
ვტირი, მშვიდობას ღმერთს ვევედრები...შენც დაჭრილი ხარ, სისხლი გდის თითქოსდა მიმოწნული ორნამენტებიერთგული ხელის შეხებას ითხოვს...ნაზად გიკოცნი მტრედისფერ კედლებს,სულ მახსოვხარ და სულ მენატრები,ვარ მოხიბლული, სულის სიღრმემდე,უსათნოესი შენი ხატებით....წმინდა გიორგი და ღვთისმშობელიგვაიმედებენ იდუმალ მზერითდა მე იმ ნათელ დღეებს მოველი,ქარს რომ გაჰყვება ჯანღი და მტვერი,რომ ჩაიმუხლებს ავგული მტერი,რომ გადარჩება ქართული გენიდა კვლავ იმღერებს "მრავალჟამიერს",მკვდრეთით აღმდგარი მამული ჩვენი...