პოეზია · ლირიკა
თბილისური ნოსტალგია
დავეძებ ახალს, მაგრამ ამაოდ,ძველი დიდი ხნის დაკარგულია,ბეწვის ხიდზე რომ ისევ ქანაობს,შენი ბედი და ჩემი გულია.მე დავიკარგე, ცაც დაიკარგა,გაუჩინარდა თითქოს ხმელეთი,თუმც შევარდენის ფრთით დამიქარგესლურჯი ოცნება _ ცა იმერეთის.ჯრუჭის ხეობა, შავი ყვირილა,წმინდა მღვიმევი, კაცხის ტაძარი,ცვრიან მინდორზე ღინჭა, გვირილა,კეცის მჭადებზე ბუხრის ღადარი.არსად ჩანს მთვარე, მზეც დაიკარგა,თვითმკვლელობამდე მიდის ჩოხელი,მონატრებია თბილისს ნიკალადა თბილისელებს ყარაჩოღელი.