პოეზია · ლირიკა
ღამის სტუმარი
რა უცაბედად მეწვიე ქარში,ეღვიძა ქუჩას ღამის სიზმრიდან;და როგორც იქნა პირველად დარჩისაკუთარ თავთან,როგორც სიკვდილთან.იტვირთა ღამემ იმ ცეცხლის ალი,სადღაც სინათლე დააგუმანა;ცა ენთო შურის ათასი თვალით,ეს არ იცოდი, ღამის სტუმარმა.