პოეზია · ლირიკა
როცა სამშობლო ასე შორს არის
უკვე არ მახსოვს სულის მგოსანი, _ოცნება ლაღად ფრთებს როდის შლიდა?..როცა სამშობლო ასე შორს არის,რა დამაძინებს ლოგინში მშვიდად!..კვლავ მესიზმრება მტკვრის სანაპიროსგაღმა-გამოღმა ლამაზი ხედიდა დავიწყება რომც დავაპირო,გავხდე მორჩილი საკუთარ ხვედრის –გამექცევიან გზაში ფიქრებიდა მიმატოვებს ვიცი, ოცნებაც.უსაქართველოდ მე ვინ ვიქნები, _ვარსკვლავი ჩემი ციდან მოწყდება...დე, ჩემი ფიცი ყველამ იცოდეს:უცხოობაში შვებას არ ველი!სწორედ იმიტომ მიყვარს სიცოცხლე,რომ დაბადებით მე ვარ ქართველი...გულს მიბნევია ნაზი შროშანიდა სევდიანად ისევ გაწვიმდა.როცა სამშობლო ასე შორს არის,რა დამაძინებს ლოგინში მშვიდად!