პოეზია · ლირიკა
მოკლე ფიქრები სამი კონკრეტული გადახვევით
ერთხელცრუ სიყვარულით აჩუყებული ვიცრემლებოდი,დარბეული გონებით,თაფლისფერი დარაბებით გადაგმანულით.
გღალატობდი,სახე მქონდა შესაზიზღი, ჭუჭყიანი,განვიცადე შაოსანი ფუღუროება,აჩუყებული ვიფლობოდი კაშკაშა ლაფში.
და აჰა! იძრა საძირკველი თვითონ ძირკველთა,მოუცურებულ, უძრავბადებულ ძირკველთა ძირი,გამაყრუებელ სიყვარულით ყველაფერი გადაიკვეთა.
სადარბაზოს ვარდისფერი ბათქაში მზეში,ნიკელის ძველი საწოლის სინათლე;შუშაბანდში ხილის ვაზაზე ზოლება ტილო,"ელვარებს ვაშლი სისხლივით წითელი",მობერილი შუბლსზემოთა გაშლილ ფანჯრებშიგაღვიძებული ძველი სიგრილე;ფოთლების ფარღალალა ჭუჭრუტანებშიუცებ სიმჩატით ატაცებული ჩიტი იჭყივლებს.ანთებულ აგურის კედლებს,კაშკაშა ცისკენ საცხობიდან ამონადენ ვანილიან სუნს,ვიწრო ქუჩის რულსა და თვლემასშეერია ტკბილი სურნელი, გულის მიმლევი, -განჯინის თავზე ყვითელ ფქვილად ცვენილ მიმოზას, -ნაზ-უილაჯოდ გადმოუშლია მიზეზიანი ღეროები, ჩამოყრილები.აქეთ, ეზოში, რძისფერ ბურუსითამოყვავილდა, ხე ამოჩნდა, ასცდა სახურავს.როგორ ინთება! - მოჩანს ფანჯრებში,დედა ტკბილი ჩაით გვაპურებს.როგორ ინთება! - ჩამავალ მზეში მთელ დღეს მხურვალიდარაბები გადაიღეღა,დარაბებქვეშ თბილი ბუღი, პეპლის ფერფლი ნაცრისფერ-ფშუტე.როგორც სოფელში, როცა სასტუმროდაკეტილი უკანა მოღებულია,მწვანედ ანთია ოთხკუთხედად კაკლების შუქით;დაყრილ ფოთლებში წამოჩოჩდება ჩუმი შრიალით ნიავის წელი,იქ ფაჩა-ფუჩით ქათმები თბილ იღლიებს ნისკარტებით გამოთხრიან,მერე კი, როცა ჩვენთან ბინდდება,ჯერ ისევ მზეში ამონაშვერიშორით ღორეშა, მირონწმინდა და ხორითია.ღამის ეზოში ლამფის პარპალი სამზადიდან იქით სახლამდე,ღამის ჭრიჭინი, უცაბედი გადაძახილი,სტუმრობ-ბაასით გადავლილი სამხრობის სითბო,მოყოლილი აგერ აქამდი,დედა გვაპურებს ტკბილი ჩაით, ღია ფანჯრებშინარინჯისფერი მოატივტივებს გორგორა თავებს ეკლესიათა,წამონთებულა „არსენალი" წითელ ლენტივით,ელავს შიგდაშიგ და იშვიათადგადაირბენს შუშაბანდები ალავარდნილ ოთხკუთხედებად,წითელ ფანჯრებში ელვარს ყველაფერსჩამავალი მზის ალი ედება.და უცებ ჩაქრა. გადაეგლისა ცივი ცეცხლით გუმბათებს თავი,გული მევსება გაურკვევი, უცოდველი ამაოებით,ალბათ სოფელშიცსაუკუნო შებინდებისკენ ჩამუქებულა კაკლების ჯგუფი,შემონთქმული ღვინისფერი საღამოებით;იქიდან ვიცი „თქორი", „კაკაჩი",აქ კვლავ ქალაქის გარეუბნებში ყვითელ გარგარში იგანგლებიან,არეულია არე-მარე შრიალის და წვიმისა და ღრუბლის განგაშში;ისევ ისეა დამდგარი, ყველის მყრალი ბიბინი.მუშამბა მოწრიპინე აწებებით აჰყვა იდაყვებს.ყავის ძველი კოლოფია ხრეში მარილით,ლამფა ანთია ბროწეულის ყვითელ ყვავილად,ზღაპრების წიგნი წაცვენილი ფურცლების ჩენჩვით(დედა გვიკითხავს თავგადახრილი),შიგ ნახსენები თამასუქის გასუქებას, სიყვითლეს ვხედავ,ჩაიდანის სახურავი შიშინით დახტის,ველასკესის სველი ინფანტა დატალღულა ფურცლის სისველითლამბაქქვეშაა გამოჩრილი სანთლისფერი სახით.ძველი მაგნიტოფონი მოტრიალე კასეტების გატეხილ ყუით;ჩემ ოთახში, როცა მზე ჩადის,იატაკზე აბრიალდება ერთი ბილიკი და ბოლოს ღუის,მზე მიდის შინა,არგადამხდარის გახსენებით სინანული მოაქვს მუსიკას,დაუძებნელ, უსაფუძვლო განგაშთა ფშვინვა.ის აქ არის, მუსიკის სვრელში,აღარ მახსოვს, როგორ მანიშნებსმთლიანი დროის დამაბრმავებელ აუტანლობასმშობლის ბურუსი შეუმჭირვალი,მშობლის ორთქლის გამოტანება.