პოეზია · ლირიკა
დევს თავის ქალა
სატივეზე ტივი შევკარტივი იყო ნაძვის ხისამტკვარი ქვიანი, მტკვარი კლდიანიმტკვარი მღვრიე და ხიფათიანისატივეზე ტივი შევკარდა ნიავს მიაქვს ყვითელი ჩალაიშლება შენი თმა თაფლისფერიდა მტკვრის ნაპირას გველიშხამს ტოვებს.და მტკვრის ტალღებში უშხამო გველიებრძვის მეტივეს.
И подо мной вода преснаявода мутная, змея ядовитаяდამტკვარი ქვიანი, მტკვარი კლდიანიმტკვარი მღვრიე და ხიფათიანი.
დალიეთ ბურახიოფლი შეგაშრებათშეჭამეთ ნაყინიგაიგრილეთ გული.ზემოთ ჩანს დუქანიმივდივარ,ჩავდივარ,არ ვჯდები:თაროდან მიყურებენ მე`პოლბუტილკები~.
მე არ ვარ მარტო –ნათესავები,ძმაკაცები,და საყვარელი.მე არ ვარ მარტოდა მარტოობაყველაზე მეტიალბათ აქ არის.ისევ ის ქარი,ასფეხა ქარი,ზღვების ხმაური,ზვავების ლეწვა,ჩემი გრძნობებიავადმყოფურიდა თოვლის სამარეშინაპოვნი კაცი,და მიწის სამარეშინაპოვნი კაციდა თოვლის სამარიდანმიწის სამარისკენკაცები, ჩონჩხები,ჩონჩხები ხორცებით.ავადმყოფური ჩემიგრძნობები,ნათესავები,ძმაკაცები,საყვარელი –მე არ ვარ მარტოდა მარტოობაყველაზე მეტიალბათ აქ არის.
ნედლი ბალახიმწვანე,გამხმარი ბალახირუხი,კუნძები – ფესვებით,ხეები – ფესვებით,ხევიც – ფესვებითდა კაციშავი,რუხიოფლისფერითუ ჟანგიანი,და ესკავატორი უფერული.მიწაშავი,მიწათეთრი,მიწარუხიდა ხევი ფესვიანი,სავსე კუნძებით, სავსეფესვებითსავსე ბალახით.ესკავატორი გავსებულხევზეშედის და ტკეპნის.