პოეზია · ლირიკა
დალტონი
როცა მთავრდება მთვარის ქალაქი,ეძებ სინთლესდა შუქნიშნები გაბრმავებენ,გვირაბი გებრძვისსუნით და სიგრძით და თავის ქალას,როგორც მთავარ ციხესიმაგრესესევიან და ესევიან დაესევიან მოგონებები,“შენმა გონებამ მიმასგავსა ” . . . მედიტაციამე ლექსებს ვწერდი,ის არ იყო პოლიტიკოსიდა გველის ტყავის ფეხსაცმელზექალს, მისას შურდა, რომ ვირწეოდისიმაღლეში წასული ადრე.სიტყვები მიყვარსუსინათლოს და მენატრებარაც არ მინახავს.გაიმეორე შენი თავიშენსავე სულში,როგორც მოშლილი მექანიზმიკედლის საათის და ხმაიგივე სისხლის წნევაჰიპერტონიკი და მიმოქცევაიგივე სისხლის და უხმაურო, უმეტყველო,სწორ გზაზე მდგარი სექსი,რომელიც არ იკრძალება,ანუ ტკივილი,ჩემს ქვეყანაში მომრავლდა წესი,მე მინდა ვიყო ერთადერთი და ვარ უწესო,ვით მიმოქცევასიკვდილსა და სიცოცხლეს შორის.
13.10.2011