პოეზია · ლირიკა
მარიამს
თოვს უნაზესი დარად ბავშვობისდა ფიფქთა ფარდის არის რიდობა.სახურავებზე თოვლის გაშრობისსაფრთხე იწყება. ქრება მშვიდობა!სტროფებს ფურცელზე სისხლად გიფშვნიდი,რაც მე იდუმალ განცდებს მიმატებს.გაუთავებლად ბარდნის სიმშვიდითდა ჩემს მორევში ფიქრი მიმათრევს.მოდის ეს გრძნობა ცივი, ფარული,ავადმყოფურად ჩემსკენ ნასხლეტი.მაგრამ არ ქრება ეს სიყვარული,როგორც ადრეულ გრძნობის ნაფლეთი;არ ქრება სევდა სიჩუმალეთში...ვრჩები უცვლელი, მუდამ ვარ ესე.ზეცაზე მთვარის მოსჩანს ნახლეჩიდა ფიფქთა ნოხი სახურავებზე.