პოეზია · ლირიკა
რკვიემის ნაცვლად
მეტკინ-მეტირება,მეგინებ-მეწყევლება,რაც მაგრად გეტკინებათურმე ის გეწერებადღეს, როგორც გუშინ,ხმაურის ღვარცოფია,საქვეყნო ყურშითითები დასცობიათ.ვერ ითმენს ბაგე-პირიროგორ არ მიაწყევლი,ვარ მაგრად დაკეპილიდუმილის ღრიანცელით.ცხრა მთის იქითელიჩვენს ბედზე ბექნაობს,სარგებელს იქით ელის,რა უნდა უქნაო.ნამუსის ქუდის,მანდილის უქნარამ,მარაბდას გულდიდს,ხომ ხედავ, უქნა რა?აქ ყოფნა მოუწამლა,სამსალა ასვა ლეთის,ამრავლა წიწამური,აჯეჯლა ბაზალეთი.დალაი ერთულებათ,რაღა დაგამშვიდებს!-დაესწარ ერთგულებისუცრემლო პანაშვიდებს.სიძულვილს ცოცხალსუდგამენ ძეგლებს,მნათე ზის მორცხვად,ზარებს არ რეკენ.როკაპი როკავს,უბედურს ბედავს,ჭაბუკი როკაპს,დაუხვდა დედლად.სიყვარულს როცასამარე გაუთხარეს,სხვა მხარეს ცოცხა,მე მაგას რა ვუთხარი!ცერად უცქერს მცხეთასჰკითხო-ქრისტიანი,ვერაფერს ხედავსთვალებბისტიანისაშიშრად არ თვლის,ჭკვას ჭუჭყი მიმოჰკვრია,ქედებზე ქართლისქორნი მიმოქრიან.საშიშ არს ვითარ!რაღა ჰქნას ცამან?არავინ ჭირთადაეძებს წამალს.ვერავინ რაინდობს,რომ ტაიჭ-ლაფშამლეკერტი ადინოს,ტორებით დაფშვნასიგი, ვინც და რაცმთა-ბარს გვედავება,გვიკორტნის ანბანს,იღვრება ნეტარებად.ულმობელ ფაშასავითდრო მოდგა ოხერი,ძველ აფიშასავითმიგვხევენ- მოგვხევენ.ახველებს მოხევეგულ-ფილტვს სისხლიანს:-მიგვხევენ-მოგვხევენ,ქარაფში გვისვრიან.ვერა, უფლის ცაც ვერგვიპოვნის ვერსად,როცა წარხოცავენტკივილებს ჩვენსას.ეჰ, ვეღარ ძლიერობშენ, იბერ-ივერო,ამერ-იმერელო,ნუთუ გძლიეს, ერო?!უხარის გულშავს,ვეღარ გელადდები,ღმერთს არა, დუშმანსმუხლებში უვარდები.სული გეხუთება,სიკვდილი გეხუტება,რამეთუ თავი შენიშენ აღარ გეყუდნება.ლიბო დაშლილა,აშლილა ბუჯერი,ჟამი დგას ოხერი,გველჯრელი, გულჭრელი.მეწყრად მოვარდნილა,ჩვენს ლეწვა-ხრესად,ვინ გვეტყვის მადლობასმივერთვათ ხემსად?!როცა წარხოცავენჯიშ-ჯილაგს ჩვენსას,მერე უფლის ცაც ვერგვიპოვნის ვერსად!ფხიზლად, თამარებო,ფხიზლად, ვახტანგებო,ქართუს მთაბარებიმტერს არ დაანებოთ!