პოეზია · ლირიკა
ჩემი გალაქტიკა
ახლა საგიჟეში ვითვლი ამხანაგებს,ფანჯრებს ავაკარი წყევლა გისოსებად,როცა ჩემს სიცოცხლეს ხსოვნა აჩანაგებს,სივრცე უნამუსო- ლოცვით იმოსება.
არ მსურს მონატრება ჩემზე ვაბატონო,გვერდით ოთახიდან მისტვენს ამნეზია.ზოგჯერ უმიზეზოდ მძულხარ ქალბატონო,(წუხელ მგლების ხროვა მთვარეს დაესია).
მე კი ახლაც ვზივარ , ვითმენ სიფიცხემდე,რომ არ შევაჩვენო მთელი გალაქტიკა.მინდა სიგიჟეზე ლექსებს მიფიცხებდე,თუმცა უიღბლობამ ბედი ამატკია.
სივრცე უნამუსო ლოცვით იმოსება,ახლა საგიჟეთში ვითვლი ამხანაგებს.ფანჯრებს ავაკარი თვლემა გისოსებად,რასაც განვაგებდი, იგი არ განმაგებს.