პოეზია · ლირიკა
მთა-პანთეონი
თვალი შევავლედაკიდულ ბილიკს, -მე ეს აღმართიმიტაცებს მუდამ;მოგონებანიმწარე თუ ტკბილიწამომეშალნენგზადაგზა გუნდად.
აქ ოცნებობდაბარათაშვილი,აქ იქარვებდასულის წამებას;შუბლს უკოცნიდასიო ფრთაშლილი,სწერდა“მთაწმინდის შემოღამებას".
აქ ასვენიაგრიბოედოვი -შორს, მოსკოვიდანლტოლვილი ჩაცკი,გაჰქვავებიამეუღლე გლოვითდა თავს ადგიაძეგლად ახლაც კი.
აი ილიასდინჯი აჩრდილი,თითქოს სისხლი სდისმის შუბლს ნატყვიარს;წიწამურისკენხელებგაწვდილიუხმოდ მოუხმობსთვის თანაზიარს.
აი აკაკისშუქბადრი სახეც,თმათეთრი,როგორც თოვლიანი მთა;ქნარს ოდნავადაცხელს თუ შეახებს,მყის დაირხევაწკრიალი სიმთა.
იქით კი,ვასილ ბარნოვის იქით,ქართული სუფრამოსჩანს რიჟრაჟად;“ქოსების” ღვინითსავსე ჯიხვის რქითშიო მღვიმელისტოსტსა სცლის ვაჟა.
თვალი შემასწრეს,მიმიპატიჟეს,ის იყო ვაჟამსასმისი მტყორცნა,რომ “ძია შიო”გადმომწვდა პირზე,მაგრამ შევკრთი და...ჰაერს გაჰკოცნა.
გონს მოველ...ძვირფას ხილულ აჩრდილებსდავემშვიდობე,დავჰყევი ქალაქს;მთა-პანთეონიმწუხრით მაცილებს,ფიქრთა ქარავანსსაზღვარი არ აქვს...1936 წ..