პოეზია · ლირიკა
მინდია-ვაჟა
ორივ, ტკბილია, ძმობილო,
მირჩევნის ორთავ თვალზედა.
რ. ერისთავი
სიმღერის ჟინი მომივლისდა ოჯახს გავეპარები,ლაღი, ყელმოღერებულიმთისაკენ მივეჩქარები.ავალ და ვხედავ: მეღებაცით დახურული კარები,მინდა შოთასაც ვასმინოფშავ-ხევსურთ დანაბარები.
რა ვქნა, რა წყალში ჩავვარდე,ორი ცეცხლი მწვავს ტრფობისა:ერთია - შემოქმედების,მეორე - ჯალაბობისა.
რა წამსაც ძახილს დამიწყებსდედა-ბუნება გრძნეული, -ქუდმოგლეჯილი გავრბივარ.მინდიად გადაქცეული.რომ არ წავიდე, არ ძალმიძს,გულს ჯავრი დაეჭიდება,და ჩანგსა, ჭვარტლში მიგდებულს.ცრემლები დაეკიდება.წავალ და, ვიცი,უჩემოდცოლ-შვილი ამიტირდება,ორივე საყვარელია,ორთავეს კვება სჭირდება,ერთიც მემდურის, მეორეც,ორივ მე ამიხირდებადა ორცეცხლშუა ეს გულიციწვის და მინახშირდება.
1935 წ.