პოეზია · ლირიკა
გავდივარ ბოლო სადგურიდან
ო, როგორ მინდა, რომ არ მტკიოდე...მიწაზე _ ფეხშიშველი დავდიოდე,მზის სხივი პერანგად ჩავიცვა და...ვარსკვლავი ღილ-კილოზე დავაბნიო,ყველა _ გზა შენ რომ გსურს – ამირიო,უცებ დალაგდეს და გაიმართოს...თანაც მეგობარი (ათიოდე)მიწაზე ღიმილით დადიოდეს...მათი დაღლილი სხეული დანაღვლიანი მზერა არ მტკიოდეს.და მაინც... მაინც და... წყვეტილები,ციდან მიწაზე გაბმული და...ალბათ მეც ამიტომ მეტირება...გავდივარ ბოლო სადგურიდან!...