პოეზია · ლირიკა
და მაინც
ჩაენთხლა ქუჩა - როგორც ცხვირი სიფილისიანს.(მსუნაგის დორბლი - მდინარე ივლის.)ბოლო ფოთლამდე საცვლებს ისვრიანდა უწვებიან ბაღები ივნისს.
მე გამოვდივარ მოედანზე,გადამწვარ კვარტალს -ვით მწითურ პარიკს, დავიმხობ თავზე,ხალხს ეშინია,ჩემი პირიდანფეხს შეუჭმელი ყვირილი აქნევს.
მაგრამ არავინ განმსჯის და დამყეფს,ფერხთით ყვავილებს დამიფენენ! მხსნელად მოვედი!და ყველამ, ვისაც ცხვირი ჩაენთხლა,იცის -ეს მე ვარ - მათი პოეტი!
როგორც დუქანი ისე მზარავს თქვენი სამსჯავრო,ცეცხლმოდებული შენობიდან მოთქმა-გოდებით,მე - ერთადერთს, წმინდანივით ამიყვანენ დათავისმართლებად წარმადგენენ ღმერთთან ბოზები.
ისიც გადმოყრის ჩემს წიგნზე ცრემლებს,ვინ იცის, ცაზეც მისთვის გარბოდეს,რომ იღლიაში ამოჩრილი ჩემი ლექსებისულმოუთქმელად წაუკითხოსთავის ახლობლებს.
თარგმნა ნინო ქოქოსაძემ