პოეზია · ლირიკა
როგორ დამარხეს ჩვენი ბავშვობა
ქალაქი თითქოს მოწყდა სამყაროსდა როგორც პური,არ იყო ღმერთიც,ბარიკადები,სიკვდილი,გლოვა,სველი ქუჩა და გამშრალი ცრემლი.
ეპყრა ქალაქი შიმშილს ხელებში,სუნთქვდნენ ჰაერს თითქოს ობიანს,ერქვა ცხოვრებას უფრო ტვირთი დაქუჩებს სიკვდილის ფილოსოფია.
ჩვენ სარდაფებში შიშის თვალები,ქუჩებში მამებს ომით გართობაარ მობეზრდათ და ვერც მიხვდნენ მგონი,როგორ დამარხეს ჩვენი ბავშვობა.
და იმ წარსულში დაგლეჯილ თითებს,ალიონს სავსეს სისხლით,ტყვიებით,ადრე მამების გათხრილ სანგრებში,მალე შვილები დავიმარხებით.