პოეზია · ლირიკა
ლირიკა
შენი თოჯინაა ლირიკა,კაბას ხდი და აცმევ, ვარცხნი,იჭერ ცალი ხელით და აყირავებ,რათა მინაბოს თვალები,მეორე ხელის თითებით კიაპრეხილ წამწამებში წასწვდები ხოლმედა ცალ თვალს ახელინებ,ცივად მომზირალს,გაუგებარი ფერისას _ახელინებ, ახუჭვინებ დაახუჭვინებ, ახელინებ,მოგწყინდება და ისევ წინ ისვამ,მაგიდაზე,ძველებურად თვალებდაჭყეტილმარომ შემოგხედოს,შენ კი დააწყვიტო კიდურები დახელები ფეხების,ფეხები კი ხელებისადგილას მიაბა _ჰო, შენი ასეთი თოჯინაა ლირიკა,მოშლილი მუცლით,ისეთი მოშლილით, რომროცა აყირავებ,ტირის კი არა,საერთოდ აღარ იღებს ხმას,მხოლოდ ცალ ქუთუთოს ამოძრავებს,თვალს აპაჭუნებს თითქოს დარაღაც საიდუმლო _ იქნებ ცხოვრების? _ იცის,შენ კი შენს საექიმო ყუთსხსნი საპასუხოდ,და გულს უსინჯავ ფონენდოსკოპით,და შპრიცს უკეთებბარძაყის ადგილას მიბმულ მკლავში _უკეთებ და გრძნობ,როგორ მშვიდდება იგი,და მშვიდდები შენც,ხვდები რადგანაც,ასეთი თოჯინა უნდა იყოს შენი ლირიკა,თმაგაწეწილი დაალუბლის მურაბით გაწებილიკაბით შემოსილი,ცალთვალამოგდებული,მუცელმოშლილი დახელფეხარეული.ასეთი თოჯინა უნდა იყოს შენი ლირიკა,სანამ თავს არ დაანებებსიყვარულს,შპრიცს,თოჯინებს...თოჯინებით თამაშს.