პოეზია · ლირიკა
სიზმართან ჩავლილია მრუდად
დაღლილი ფეხი ტკეპნისთოვლის ძველ ფენას, ყვითელს,ბინად ელოდება ქალიმამაკაცს, სიყვარულში მყვინთველს.
მუქი ღრუბლეთიდან მორბისუფლის დაწყვეტილი განცდა,ფეხის გადაღლილი გეზიბედის მკრთალ ნიშნულებს გასცდა.
და საღამურის მხურვალებასკვლავაც ასამარებს მდედრი,ყვითელს კი შიშის თხელ ფენადეკვრის უსაშველო თეთრი.
ასეთი არის ყოფა,ასეთი იყო მუდამ,კაცის გადაღლილი ფეხისიზმართან ჩავლილია მრუდად.