პოეზია · ლირიკა
მოწვევა
ალექსანდრე ორბელიანი 1802–1869
ჩემო სიცოცხლევ დაკვალად მარადა.ეგ შენი სახევით დავივიწყო,რომ სადაცა ვარ,ყოველთვის თანმდევს?ვის შევამზგავსოეგ ზეცის სახე!რომელშიაცასული გამიბამსდა ქამანდისგანვეღარ მიხსნია?ამისთვის თხოვნითშენა მოგმართავ,და ჩემს საწყალსაამ ჩემსა გულსა;შენსა ლამაზთათეთრ ხელთა ზედასიხარულითამსხვერპლად მოგართმევ,რათა მოხვიდე,და მაგ შენისაგამომხსნელის ხმითეს ჩემი სულიშენვე გამოხსნა,რომ საუკუნოდმე დამავალო,და ამ სოფლისაშენგნით ვიცოცხლო.