პოეზია · ლირიკა
მშვენიერას ქართველას
ალექსანდრე ორბელიანი 1802–1869
ახ, თუალის ჩინო, შენ ჩუენო ქალო,ქალო ქართუელავ, ეშხის ანთებავ,დაანთე აგრე სურვილი, მნათო,სიყუარულისა გამღვიძებელავ.აბა ვით, ქალო, არ მღელდე გლახ გულსოდეს შენ ასე წარმამიდგები? -აბა შენზედა მაგ შუენებას სრულსრომ ვხედავ ხოლმე, სულ გავხელდები.როს ვხედავ შავსა მბზინვარეს დალალს,როს განცისკრულს მკერდს დაედინება,მაშინ მას ვყნოსავ, მაგრამ ვთქამ ვით ალსდა ცით ვით ტრფობა დამებურვა.თვალნი მოშავნი,მოჟუჟუნარნიმომკვლენ თვის წინა გაუკითხავნი,ეგ ფუჩქვნილ ბაგე ტკბილ მოუბარნიდამიდნობს გრძნობას სულზე ძღიმავნი.პირბადრსა შენსა და ტანს ნაგებსამონარნარ ნაზსა ვერტფიალები,წელსა დიახ წვრილს, წამს გულთ მტანებსა,უეჭველადა შევემსხვერლები.ვგონებ ხატება რაფაილს შენიუხატავს ედემს ყვავილებთ შორის,როს კარს გამოხვალ უკუდაებრ მდენი,ითა გადმოგვცემ სიცოცხლეს შორით...