პოეზია · ლირიკა
ასვლა
გურამ ფანჯიკიძეს, ჯემალ ჯაყელს, ამირან ხაბაზს
იქნებ ასვლა ვარძიამდე,ასვლა გოდერძ-სხალთა-რიყეთს,დიდ მგზავრობად არც კი ჩანდეს,მაგრამ ჩემთვის დიდი იყო.მინდა ყოველ ასვლით ვძებნოთდღე, როგორიც იყო ის დღე,მთაში ერთად ყოფნა, ძმებო,სიყვარულად რომ დამწიფდეს.გახსოვთ, ღვარმა ხიხანს, ვერნებს,როგორ ღვარა, როგორ ფუშა,ჩვენც შურ-ბოღმით ბევრჯერ ვევნეთ,მაგრამ გვითქვამს: არა უშავს.თხილვანაში როცა მიხვალ,ძველს და ახალს ლოცავ როცა,ატყობთ, როგორ მოსწონს ხიხანსჩვენი ასვლა, მღერა, კოცნა?!იყოს ასვლა, სულ ცის გახსნა,როცა მზეც კი აღარ ჩავა,საქართველოვ, აქ ვართ, რაც ვართ, _მესხეთი ვართ, აჭარა ვართ.გახსოვთ ნისლში, სიცივეში,ჩვენ ძმობით რომ მტრობა ვკალით,ცამ ცინიკურ სიცილივითდაგვაყარა ხოშკაკალი.თუმცა, არა, ალბათ მოსვლით,ხალისი რომ მოვაცილეთ,მოზეიმე მთის ტაროსიგვიმართავდა ოვაციებს.მერე, ლამაზ ზეგნურ ზრუნვით,ცეცხლთან ნათბობ მოგონებით,მორთო გენჯალასმა ზურამ,სუფრა ჯიგარ-სოკოებით.გვითხრა: გოდერძივით გაძლებთ,როცა გული გულს არ უშლის,ღმერთი დიდხანს გავაჟკაცებთსიყვარულის სამსახურში.გვთხოვა, ვარძიაში გვეთქვა,სალოცავად ლექსის ღმერთის,ჩვენი ქართველობის ქება,სამას წელიწადს რომ ვერ ვთქვით.ჩვენ კი თითო ცრემლის წვეთადჩავიწვეთოთ სიტყვა სულში,და ვიფიცოთ, ვიყოთ ერთადსიყვარულის სამსახურში!
1996