პოეზია · ლირიკა
ჩემი სოფლის სკოლის ხვაშიადი
მწუხარე დედას ჰგავს მთაში სახლი, _ჩემი გამზრდელი სკოლა, ჭკვიანი,ისევ მიცქერის ჯავრით და ნაღვლით,დაბერებული, ყავარჯნიანი.
ძელის ნაბზარში თითებს რომ გავჩრიდა მოფამფალე ჭერქვეშ შევძვრები,მკითხავს: ვინ გიშლის, რა გიშლის, რა გჭირს,გამზრდელის შველა რად ვერ შეძელი?!
ხედავ? _ შენს მერხზე ნაფშვენი წელთააბლად ქცეულა, ისე ძველია,თავნიდან გაბმით წვეთი რომ წვეთავსმარტო წვიმაა? _ ჩემი ცრემლია!
გადამირჩინეთ იქ ჩემი სკოლა,არ შეატოვოთ ნორჩები მოლას!უძლო აჭარამ ბევრ წყენა-ტკენას,გული კვლავ გულობს და ნიჭი ნიჭობს,
ჩვენი ერობის ფესვი და გენი,რომ ვეღარავინ ვერ ამოგლიჯოს,გადამირჩინეთ იქ ჩემი სკოლა.არ შეატოვოთ ნორჩები მოლას!
1997