პოეზია · ლირიკა
ზღვა რას მაგონებს?
ზღვაზე ტალღები გაშლილან ფართოდ –ზღაპრული ალის ცისფერი თმები,ტალღაზე მთვარე ქანაობს მარტო,მიმალულ გემებს მისდევს და ქრება.ზღვის ლაჟვარდ ბელტებს ნეტავი ვინ ხნავს?მთვარის ნატეხებს ვინ მოაგროვებს?ზღვა რას მაგონებს?– ამას ნუ მკითხავ,ის მკითხე მხოლოდ: რას არ მაგონებს?!ეს ვარსკვლავებით ნაჭედი ზეცადა ზღვაც – იისფრად რატომ ქცეულა?ალბათ, ზღვას ცაზე ყოფნა თუ შერცხვა,ალბათ, ზღვაც ციდან გამოქცეულა.ზღვას ზოგან თმებსაც უთეთრებს რისხვა,ხან აამღერებს და ხან აგოდებს...ზღვა რას მაგონებს?– ამას ნუ მკითხავ,ის მკითხე მხოლოდ: რას არ მაგონებს?!მსურს მთვარის გზებით გავყვე ამ სივრცეს,მარჯნების კოშკში ვიპოვო ბინა,ზღვამ ღელვა მომცეს, მე _ ფიქრი მივცედა შევსვა ეს ზღვა, ვით ლურჯი ღვინო.მაგრამ ვინ დალევს ამ სივრცეს, მითხარ,რომელსაც მუდამ რაღაც აბორგებს?..ზღვა რას მაგონებს?– ამას ნუ მკითხავ,ის მკითხე მხოლოდ: რას არ მაგონებს?