პოეზია · ლირიკა
*** "ვაგლახ!"
ვაგლახ! შეშლილის ამაგს ესწრაფვი,როს ულევი და უქმი დარდია,როცა თასშია მარტო თეზაფიდა აღარ ამბობს, `რა ვქნას~, გადია...ნუ ხარო, ყელი თუ მეღერება,თითქოს მქონდა და არ წარვეც დარი,`ნუ ჰყვედრი, იყვნენ~, – მითხრეს ხელებმადა გამეხედა ბავშვობის მხარეს.თავს არ დაჰკარგავს, ო, არ მოსცდებასული, მას არ სურს ბნელის ბნელს ჩასწვდეს,როცა მზეს უკვირს, ზღვა იკოცნება,მზით მაოცარი, მზით ეძებს საზრდელს.ვამბობ: – მე მახოვს, რომ ვარ ნაცადი,რომ ბედად საქმე გამოვაცხადე,რომ ჩემივ ქარითირხევა ფარი.