პოეზია · ლირიკა
მზის სამკაული
წმინდა სხივების ნარმა ვილოცე,ღმერთის ცრემლებს რომ ბარდნის სილაზე,და სძინავს დილის მარმარილოზეშენს ღიმილს, გაშლილ ვარდის სინაზეს.ჩაკვდა შავი მთის გენის ყვირილი,ამღერდა ლექსი ზღვა ნების ლომად,ცამ შეიხორცა შენი გვირილისღიმილი, –ირმის თვალების კრთომა.შუქი ცის დილის მღერის უჩვევიმზის მომავალი წინ მივლის ლხენის,ახლა სიკვდილის მტერი თუ ვრჩები,– დამნაშავეა ღიმილი შენი.