პოეზია · ლირიკა
მოგონება
სულო, გითხარი რომ არაოიშალნენ წამწამთა ქოხები,შენ ცისარტყელავ და მარაო,ცად რომ დამიფინე ნოხები.რად არ მოაპკურე ცვარებიგლოვიან უდაბნოს გველისას,სულში კვლავ რად მიიპარები,არ სცნობ უარებას სთველისას,მაცდურო სიცოცხლევ, გამეცა,გველო, ანგელოსურ თვალებით,დღითაც შენ გიგონებ, ღამეცა,მძულხარ და თან მევალალები!