პოეზია · ლირიკა
მამის წერილი
შემოდგომაა ახლა სოფლად დაკალთას იბერტყავს ეზო და კარი,კრეფა ხილისა ყველგან მოთავდა,მადლობა ღმერთს, რომ გვაღირსა ქარი.მე, მოხუც მამას, რა ამიყვანდაიმ ვაშლის ხეზე, შენ რომ დასტოვე,მოვხუცდი, შვილო, მეც დამიღამდა,სიძაბუნეს ვგრძნობ და სიმარტოვეს.ღვინო დავწურეთ, მაგრამ ქვევრებშიძველიც ბევრია, ახალს რა ვუყოთ?თუ გამახარებ ამ სიბერეში,იქნებ ეს ღვინო ვინმეს წაუღო.დედაშენი კი სულ მოტყდა, ბაბა,თუმც აღარ არის ახლაც მოცლილი.სანამ ჩვენ თვითონ გავითხრით საფლავს,არ უნდა გვნახო, შე დალოცვილო.