პოეზია · ლირიკა
ისტორიაა
ისტორიაა... მდინარეში როცა სილათა,ანკარა მარცვლებს ნაკადებით ტალახი ერთვის,როცა პოეტის მოსაძებნი ხდება სიმართლე,თუ კი საერთოდ მოსაძებნი არ გახდა ღმერთი.
სმენადახშული ვაკვირდებით გადაბრუნებულ,ბილიკებიდან გადაცვენილ ურმების ჭრიალს,რაღა დროს გზების დანახვაა, რისი ბუნება,როცა სოფელში უკანასკნელ მუხასაც ჭრიან.
ისტორიაა... არაფერი, მოკვდი თუ გინდაჩვენს ხერხემალზე მოსეირნე ვიღაც კაცები,თითქოს თვალებში გვიყურებენ, მაგრამ ზურგიდანგაულესავი მაკრატლებით გვაქუცმაცებენ,დაუფარავად გვიმრუდებენ წვივებს ცულებით,ენის წითელი კაუჭებით გვაცლიან თვალებს,ისტორიაა, როცა ვდგავართ გადაცმულებიდა გააფთრებით ვასაფლავებთ საკუთარ ხვალეს.
სინანულისთვის სამსჯავროზე რაღას მიიტან,უფრო მტკივნეულს, უფრომწარეს, უფრო გადამდებს?როცა ფურცლებზე თუ შეხვდები ნიკოფსიიდანთვალებგახელილ საქართველოს დარუბანდამდე.
როცა სისხლივით გიმჟავდება მიწის სიმართლე,რომელსაც ახლა დაბრეცილი ხაზებით რთავენ,რა ნიკოფსია, დარუბანდი, ძლივსღა მივათრევთძირგავარდნილი ოთახიდან ოთახში თავებს.
ისიც ძველია, მეორდება, როცა თავიდანყოველი კადრი და უგულოდ კბილებდაკრეჭილმტაცებელს უნდა გამოვსტაცოთ საყლაპავიდანგაფითრებული საქართველოს თითო ნაგლეჯი.
ისტორიაა... მდინარეში როცა სილათაანკარა მარცვლებს ნაკადებით ტალახი ერთვის,როცა პოეტის მოსაძებნი ხდება სიმართლე,თუ კი საერთოდ მოსაძებნი არ გახდა ღმერთი!