პოეზია · ლირიკა
ჩემი სოფელი კვდებოდა
ჩემი სოფელი კვდებოდა, თანდათან, შეუმჩნევლად...ხანდახან ისე ამოიკვნესებდა,იფიქრებდი, მიწა იძრაო...მერე კი, როგორც ყველა მომაკვდავი,ისიც თავის ბედისწერას ურიგდებოდა...ოღონდ ეგ იყო,რომ ღირსება არ დაკარგასაბოლოო ამოსუნთქვამდე...სტუმარი რო მოვიდოდა,სოფლის სული მამაჩემში ჩასახლდებოდა:და თვალუმალისიც საკლავს წამოაქცევდა...ბოლს აუშვებდა წინწანაქრით სავსე ჭიქები!სოფელი მაშინ ივიწყებდათავის მძიმე ავადმყოფობას...და ის დროც დადგა,როცა მძიმე ავადმყოფიც აღარ დაინდეს...სოფელია და კიდობანში რაღაც მაინც ექნებაოგადანახული _ამ შავი ფიქრით ყაჩაღები დაეცემოდნენ:გველისფერ თვალებსსოფლის გულში ატრიალებდნენ...მაშინ სოფელი კიდევ ერთხელ დაიგმინებდა...და კიდევ ერთხელ იმისი სულიმამაჩემში ჩასახლდებოდა:ისიც ძველისძველ, სისხლშემხმარ ხანჯარსმიეწვდებოდა... ოღონდ ეგ იყო:ჩემი სოფელი, როგორც ბევრი სისხლის მნახველი,ავაზაკსაც კი სასიკვდილოდ ვერ იმეტებდა...ჩემი სოფელი კვდებოდა თანდათან,შეუმჩნევლად...თანაც ჭრილობებს მამაჩემის ტანზე ტოვებდა:თავის ღირსებას ვერ შეელიასაბოლოო ამოსუნთქვამდე!და ის დღეც დადგა, როცა სოფელშიარც სტუმარი მოსულა დაარც ყაჩაღი გამოჩენილა...და იმ დღეს მოკვდენ ორივენი:მამაჩემიც, ჩემი სოფელიც...