პოეზია · ლირიკა
სარდალი და ჯარისკაცები
ლექსის გარეშე ეს სხეულივგრძნობ, რომ ლეშია.მე ქაოსიდან ხავერდებშილექსით დავბრუნდი.ლექსია ყველგან:სიკვდილშიაც,სიცოცხლეშიაც!ის ალამაზებს ჩვენს ცხოვრებას,ვით სხეულს კუნთი.სული მოსახლე არის მთების,ვით არწივები,სული, რომელიცმარტოოდენ ეტრფის მწვერვალებს.ქალის ცრემლები,თმა _ ჩანჩქერი,ნამთა მძივები, _მთელი ცხოვრებაპოეზიის შუქით ელვარებს.ყოველი წიგნი, _ გულის სისხლი,ერის განძია,დაიბადება,ხალხში ცოცხლობს სიტყვა მართალი.მწამს, რომ სხვა ყველაამ ცხოვრების ჯარისკაციადა ვეფხის ტყავით შემოსილი ლექსი _სარდალი!