პოეზია · ლირიკა
რუსთველური სიყვარული-2
რა ძლიერ შევცოდე, არ უნდა გამეშვიმე ვგავდი ავთანდილს,ცრემლებით ვიმღერე,მწირივით დავდივარ ყორნისფერ ღამეშიდა უკან ყვავივით მომჩხავის სიბერე.ძელქვებმა წუხილის ტოტები დახარეს,თინათინ! გეძახი მე შენი მელექსე,ცხრა კუბო წაიღეს მხედრებმაცხრა მხარეს,ამაოდ გეძებდი ტანძიის ველებზე.მზე მთების უბეში ხელივით შეცურდა,ფიქრებმა მატირეს,დამნაცრეს, დამღალეს,მეც უნდა დავტოვო, წავიდე მეც უნდა,მეც უნდა დავკარგო სამარე ცხრა მხარეს.რომ მეტად ვერავინ ვერასდროს იხილოსთუ როგორ ვასველებცრემლებით ქვიტკირებს,მოწყვიტავს ქართველიმინდორში ღიღილოს,თინათინ!ქართველი ჩვენს გამო იტირებს.