პოეზია · ლირიკა
გახსენება
ბედნიერი ვარ რომ შენ გიცნობდირომ მეგობარი ვიყავი შენი.გახსოვს, კალობნის დიდი ციცაბოჩვენ ავათავედ მსუბუქი ქშენით.
მერე ჩავყევით იქითა ფერდობს,დღე იყო, მართლაც, ერთობ ქებული,კლდემ მოგვაშტერა თვალები, ღმერთო, -ორი პირბნელი გამოქვაბული.
თითქოს და დედამ რომ გამოგიშვათან დაგიბარა მოდი მალეო.კლდეს ჩუმად უთხრა, შენით რა მიშავს,ჩემს გოგოს ჩუმათ უთვალთვალეო.
საითაც გვსურდა იქით გავწიეთ,არ დაგიდევდით დედას სრულებით.უეცრად მოვწყდით კლდის თვალსაწიერსგამოქვაბულში შეყუჟულები.