პოეზია · ლირიკა
გველის გაფრენა
მამაჩემს ვახლდი,ბალღურმა მზერამდაიმახსოვრა_ თაკარა მზეა,ციცაბოებზე სიცხე იღვრება,უცებ, ღარდებში გველმა იელვა,ბილიკი, თითქოს მუნჯის სიმღერაუხსენებელის ქვეშ იკლაკნება.
ჩვენით ავდება, კუდზე დადგება,შიშს სილამაზედ გვიტოვებს ორწილსდა ვით უფსკრულზე თოკის გაქნევა,ტიალ სივრცეში თავს გაიტყორცნის.
ხეობა ღრმაა, ცა _ უმაღლესი,არეს გახაზავს ცივი ნათება,რა მოხდა მაშინ? ახლაც არ მესმის,არც მავიწყდება, არც მენატრება.
ო, დღეის მზეო! ზოგს შენზე ზემოჰგონია ზეობს (ცოდვა გაბევრდა),შენც, ნაღვლიანო სინათლევ ჩემო,უყურებ ალბათ გველის გაფრენას.
1999