პოეზია · ლირიკა
გალაკტიონის მერი
_ და ბოლოს წერდნენ, _გალაკტიონის მერიდაბერდაო პარიზში, ას წელს მიღწეული,გვაჩვენეს ფოტოზეც, _ ამაყი მზერით,მარტოობით და იმდენი წლით ძლეული.იგონებსო პოეტს,ნანობსო წარსულს,ჩანსო ბევრი რამის გამხელა არ სურს...მოახლოებიაო იმ ქვეყნად წასვლა,წუხს დედაბერი, მერიო, და სხვა..._ ვინ იყო მერი? _მაგრამ მთავარი ეს არის განა?!ანცი ღიმილი დაღოღავდადაბინდულ თვალთან,ჩანდა ღიმილქვეშ მალავდა მართალს...ეტრფოდა ალბათ ჩუმად დამორცხვად თვის ფიქრის მერისუფრო ნამდვილსდა უფრო ცოცხალს.ხოლო იმ მომწერლო ენაქავიებსუტოვებდა ამოსახსნელ მაგალითებს,რომ თავი ერჩინათ და ეჰიპოთეზათდა მიზეზები მოეზიდათმიზეზად და კიდევ მიზეზად...
1996