პოეზია · ლირიკა
ვნახავ
სხალთის ტაძარს რომ მწუხარე ვუმზერდა თავს გუმბათი მხურავს მთავარი,მე ტკივილივით მაწვება გულზეგამოჭვარტლული მისი თავანი.
როცა დანდალოს ხიდზე გასულიმე რვაასი წლის კიბით ავივლი,ძველი კედლიდან ცოცხალი სუროხელს გამომიწვდის თამარ ქალივით.
ნანგრევთა ტკივილს მივხვდები უფრო,მას თან ვატარებ, როგორც საკუთარს,მე ვხვდები ტაძარს არა ვით უცნობს,არამედ ვინაც კაცად მაკურთხა.
აქ ყოველ ქვაზე წვეთი სისხლია,და ყოველ ხეში _ სული წინაპრის,ყვავილები კი სხივებს ისვრიანშორი თვალების ჩამქრალ სინათლით.გაღვიძებულო სხალთის ტაძარო,მაგ სამასი წლით ნაწყენ გუმბათებს,ეს დღევანდელი სიტყვის ხანძარი,ეს დღევანდელი ხმები კურნავდეს!
1966