პოეზია · ლირიკა
მდიდარი სიღარიბე
ეჰ, ღარიბი იყო მამა, დედაჩემიც...და მე უკმარობას ადრე შენაჩვევიაწმყოს ხელცარიელს ხელში შევაჩერდი.ნატვრა, სიყვარული, რწმენა, მონდომებადა თვით სიღარიბეც მქონდა მე ქონებად.ქუსლებს მიგალავდა აღმართ-დაღმართები,ხან ღმერთს ვაკაცებდი,ხან კაცს ვაღმერთებდი.
ქვეყანა, ვით ყანა გარჯით მოვიარე,ზოგჯერ მხიარული, ზოგჯერ მგლოვიარე,სოფლის ავკარგობის გავხდი მოზიარე.ზამთარ-გაზაფხულო, ზაფხულ-შემოდგომავ,ფიქრთა აყვავებავ, დღეთა შემოდნობავ,თქვენგან, რაც მომენდო და რაც მომებარა,განა სიფუხრეა? _ ჩემი ქონებაა.
ლექსი ხმიადივით ვაცხვე კერიაზე,ზოგჯერ ფეხშიშველას ხელში მჭერია მზე,ბევრმა მოიხვეჭა ოქრო და ჭინჭები,მე კი მათი ხარბი თვალით ვიჭინჭრები...
და არ მენაღვლება, ოქროს ვინ არიგებს,ჩემთვის სიმდიდრეა ჩემი სიღარიბე.
1972