პოეზია · ლირიკა
მოსაგონარი
მიშა ქვლივიძეს
ხლებნიკოვოში, არყის ხეებში,ჩვენ ჩიქოვანთან სიმონთან ერთად,ვსვამდით მანავს და მაისი ეშხითლაპარაკობდა ლექსებით ღმერთთან.
გალაკტიონი ცოცხალი იყო,გალაკტიონი ჯერ კიდევ წერდა,მაგრამ რადგან ჯერ არ მომკვდარიყო,ის მგოსან-ღმერთად ვერავინ ვერ თქვა.
ხოლო უცნობ ლექსს მისას, სიმონისაკუთარივით ჩვენთვის ამბობდა,ხმანი საწუხარ-სასიამონიქართულად რუსულ ცაში არბოდა.
შენ კი, ქვლივიძე, რუსეთის სიძე,საქართველოში ყოფნას ნატრობდი,ბაგეზე გეჯდა ლექსი მასპინძელსდა ჩუმი სევდით უფრო გვათრობდი.
1999