პოეზია · ლირიკა
ნაწყენი დღე
სანაპიროზე, ბრინჯაოს მემედს,მეც გავაგონე ჩემი მადლობა,იმ დღის ღიმილებს, სიტყვებს და თემებსშემოდგომის მზე ოქროდ ადნობდა.
თბილისს ფიქრიანს, ხშირად გულნატკენს,ვეამეთ შვილნი მისი აჭარის,თითქოს, რაც არის, შემოვუმატეთსაქართველოდან ჩამონაჭარი.
ჭამა-სმად დასხდნენ ჩემიანები...ძმის უშნო თქმულით ნაიარევმამე გარეთ, ძეგლთან ჩავიარე დახმა გავიგონე ბრძენის იგავად:თუმცა ერის მზე თქვენზე ამომდის,დანდობა არ მწადს სიმტყუანესი,თუ რამ ბრალია უფრო ახლობლის _მით უარესი!
შემოდგომა.თბილისი
1998