პოეზია · ლირიკა
ნაწყენი ჯვრის მონასტერი
წინაპრის თქმული ამ ქვის კარებთან,ქვიდან ქვაში რომ მიჟრუანტელობს,დაობლებული გვემუდარება, _რად მიმატოვე, სად ხარ, ქართველო?!მე, _ თავისუფალ ღარიბს ნეტავირას მთხოვს გუმბათი, ქვეშ რომ დავდგები?რა სიბრალულით შემომხედავენშორი, ნაცნობი დიდი ლანდები.
ქართული თითქოს არის, _ არც არის,ამ საკურთხეველს პატრონობს ყველა,რუსი ანდრეი ქართულ ტაძარში,რუსთველის მცველად ვინ დააყენა?!
თან სიამაყე, თან ფიქრი მწარე _საკუთარ სახლში სტუმრად ვისხედით...ჯვრის მონასტრიდან ნაწყენი წაველ,რადგან მრჩებოდა ისიც სხვის ხელში.
ნუთუ სულ ასე გვართვან, გვაშინონ?!სანამ ემატოს ტკივილი ტკივილს?!ორი მზის შვილო, აჯიაშვილო,მოდი, აქედან ვკითხოთ ჩვენს თბილისს.იერუსალიმი
1997