პოეზია · ლირიკა
წიქარა
წიქარასავით მეც ბევრგანმაბეს, მალოკეს მარილიც,თვითონ ნაცემი სხვა ნაცემსზურგზე ვისვამდი ხარივით.
ის, დედინაცვლის ნაწყევლი,ნამუსიანი მეგონა,სამშვიდობოზე გამყავდა,მისგან ველოდი მეგობარს.
_ დასტურ ხარი ხარ, წიქარა, _ნაშველმა შემომითვალა, _სახელ-დიდება გინდოდა,შველაც იმიტომ ითავე.
ყვირიან ამისთანანი,ვინც ვართ, ჩვენ ვართო, გვიცანით,ხარო წიქარავ, გვიშველემაგ შენი რქების ფიწალით.
1988