პოეზია · ლირიკა
ხსნა
_ ჩემი და შენი ხსნა იგვიანებს, _მეხვევა კლარჯი და მეუბნება, _რატომ ჩვენ, _ ქართველ ადამიანებს,ღმერთი გვიმალავს თავისუფლებას?
_ ამდენ მილიონ (გაიშვერს სამ თითს)გურჯის, ეტყობა, ხსნა არსადაა...სანამდი იყოს ჩემი იმედიგამოფხეკილი, როგორც კარდალა?
ვიდექი, ყორეს ვეყუდე ჯავრით(სულ რომ მტკიოდა, იმ მიწაზე ვარ),მოვიდა ღამე და ღამემ ქარითჩვენი ფიქრების იწყო აზელვა.მაინც ამოკრთა იშხანს ნათელიდა, როგორც ჯილდო, გაღმა ახოდანხმა მომეფინა, ერთი ქართველიქართველს ქართულად რომ ეძახოდა
1989