პოეზია · ლირიკა
დათო კრაწაშვილის ხსოვნას
ყველაზე მძიმე ის ფიქრი ყოფილა,უთქმელი რომ რჩება გულში.ყველაზე მძიმე ის სევდა ყოფილა,დიდხანს რომ ვინახავთ სულში.შენ შენი ოცნება ქაღალდზე დახატე,მე ლექსში ვეცადე, მეთქვა,ორივეს დაგვქონდა ლამაზი ნატვრებიდა ვზრდიდით ოცნებას, ფერადს.შენ იყავ მდუმარე, ვით სვეტიცხოველი(დუმილიც ბევრ რამეს იტევს)და დიდი, წყლიანი, ლამაზი თვალებითხატავდი ბავშვობის სიზმრებს.გიყვარდა რაფაელ და მიქელანჯელო,გიყვარდა ოცნება ლურჯი,შენ დადიოდი პატარა მეოცნებედდა დიდი მხატვრების ფუნჯით.და შენი სხეული ღრმა ფიქრებს იტევდა,ჩქარობდი, ჩქარობდი ძლიერ. . .უთქმელი რომ რჩება, ის ფიქრი ყოფილაამ ქვეყნად ყველაზე მძიმე.