პოეზია · ლირიკა
საგალობელი სიყვარულისა
ეშმაკმა დალახვროს,მაინც რა ყოფილხარ,თოლიგე.არა, შენ ისეთი არა ხარ,როგორიც მეგონე,ისეთი არა ხარ,თოლიგე.შენ სურნელი აგდისმიწის და კაცისა,თოლიგე,და თუ დაგჭირდა,ყვავილსაც გასრისავ,თოლიგე.მე ზეცით მევსებათვალები ორივე,თოლიგე.მაგრამ შენ _ მიწასვერაფრით გეხსნები,თოლიგე.რადგან მე ფერფლი ვარშენი ნეკნისა,თოლიგე,ვიწვები _შენი ცეცხლი მეღირსა,თოლიგე,ციცაბოდან დავცურდიკლდეების ყვავილით,თოლიგე.მესმა ნეკერის ტკაცანი,ხარირმის ხავილი,თოლიგე,გაზაფხულით მევსებათვალები ორივე,თოლიგე.არა, ვერ დაგეხსნები,თოლიგე,თოლიგე,და ასე ტყედატყემოვდევ შენს ნაკვალევს,თოლიგე,აუ, ხელებს გიწვდიდა თვალებს საყვარელს,96უახლესი ქართული პოეზიის ანთოლოგია97თოლიგე,რომ ღმერთად ვიწამოთვით ჩემი არსებაც,თოლიგე,რადგან მე მიწა ვარდა შენით სავსე ვარ,თოლიგე!