პოეზია · ლირიკა
დადევნება იყო გვიანი
ბედნიერებას იმ დღეს ეცვაუბრალო კაბა,მხრებში მოხრილი მიდიოდაპატარა შუკით,თვალებში ედგა უჩვეულოსინათლის შუქი, –რაღაცა ძნელი სიხარულიმიჰქონდა, ალბათ.ჩავუარე და არ შევჩერდი,არ გავყევ უკან,მხოლოდ ღიმილი შევაგებეთავაზიანი,მოვიხედე და...დადევნება იყო გვიანი, –უკვე გაევლო გასავლელიპატარა შუკა.